Jaar van uitgave: 2005
Aantal pagina’s: 301
Genre: psychologische roman
De verdronkene is een boek wat is gebaseerd op een echt verhaal, waarmee het ook een heel realistisch beeld schept van die tijd. Het verhaal gaat over twee zussen, die het de vreselijke gebeurtenis van 1953 meemaakt. De één direct door de overweldigende golven, maar de ander de indirecte gevolgen. De watersnoodramp van 53’.
Wat de schrijver heel goed heeft gedaan, is het verhaal opsplitsen in twee verhaallijnen. Het ene verhaal gaat over de Lidy die het petekind op haalt in plaats van haar zus Armanda, zij wordt getroffen door de overweldigende golven. Wat ik erg knap vind is hoe de schrijver de twee verhaallijnen heeft neergezet tegenover elkaar. Allebei de verhalen zijn zo verschillend, wat voor mij een fijn gevoel gaf bij het lezen, door de afwisseling. Aan de andere kant is geen van de twee verhalen “ het verhaal “ zonder de ander.
Lidy gaat al op jonge leeftijd dood bij de watersnoodramp van 1953. Omdat Lidy een klusje voor Armanda ging opknappen, blijft Armanda zich de rest van haar leven schuldig voelen over de dood van haar zus. Maar dat is niet het enige, Amanda zit nog in een conflict met zichzelf. Na het overlijden van haar zus, neemt ze als het ware haar leven over. Ze trouwt met haar man en ze voedt haar kind op. Hierdoor kan Amanda gewoon niet gelukkig worden. Lidy blijft altijd in Amanda's gedachten. Armanda’s verhaal gaat tot aan het verzorgingshuis. En zelfs dan, blijft haar zusje die door haar schuld dood is (naar haar idee) in haar hoofd rond zweven.
Wat heel erg in het boek terug komt is: Hoe of überhaupt kan iemand met zo een schuldgevoel verder met zijn of haar leven gaan?
“De verdronkene” eindigt met een gesprek van de twee zussen, het Responsorium. Dit speelt zich af na het overlijden van Armanda.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten