De laatkomer.
Dimitri Verhulst
Het boek de laatkomer vertelt een verhaal over een man, die zijn leven met zijn vrouw zat is. Hij besluit zich voor te doen als iemand die aan dementie lijdt. De hoofdpersoon veroorzaakt voor het iminteren van zijn dementie allemaal situaties, waardoor het zo echt mogelijk lijkt. Hij gaat bijvoorbeeld opzichtige kleren kopen en loopt weg zonder te betalen, zodat de politie hem oppakt. Uiteindelijk moet hij een dementie test doen waar hij met vlag en wimpel voor slaagt.
Wat ik heel goed vind, is dat het boek dementie aankaart, maar dit op een luchtige manier vertelt. Aan de ene kant is dementie natuurlijk een heel serieuze ziekte en zou het mensen kwaad kunnen doen, door er zo naar te kijken. Aan de andere kant, maak je in sommige gevallen hilarische gevallen mee, met mensen die aan deze ziekten lijden. Uit ervaring kan ik zeggen, en ik denk samen met heel veel andere mensen dat het te serieus omgaan met deze ziekten heel zwaar is. Ook vind ik het geen enkel bezwaar als mensen moeten lachen om de situaties die worden veroorzaakt, zolang het daarbij blijft en niet de mensen zelf worden uitgelachen.
Ik denk ook dat de schrijver dat wilt laten zien in de situaties die de hoofdpersoon laat ontstaan als het ware.
Het boek begint bij het heden, maar wordt al snel afgewisseld door meerdere flashback. Deze flashbacks helpen heel goed mee aan het begrepen van heden in het boek. Bijvoorbeeld, het feit dat zijn huwelijk in het zand is gelopen, maar nog interessanter wat word teruggehaald, is de tijd dat de hoofdpersoon leeft als een man die doet alsof hij dement is. Dit stuk bevat veel grappige stukken, bijvoorbeeld zoals de eerder genoemde voorbeelden van het stelen en de dementie test. Een ander voorbeeld wat erg komisch overkomt is dat hij op een gegeven moment thuiskomt met een broodrooster terwijl hij was gestuurd om een taart te halen bij de bakker. De structuur in het boek is dus erg simpel. Je begint bij het heden, wat wordt opgehelderd door de flashbacks.
Het verhaal deed mij heel erg denken aan " le malade imaginaire " een Frans toneelstuk van ...., die ik heb gezien en behandeld met het vak Frans. Ook dit toneelstuk gaat over een oudere man, die doet alsof hij ziek is. Hierdoor lijkt het boek voor mij wel een beetje de zelfde strekking hebben. Ik moest bij sommige voorvallen namelijk wel heel erg aan het stuk denken.
Het boek is geschreven door een Vlaamse schrijver en dat is iets wat zeker is terug te lezen in sommige stukken van het verhaal. Er worden bijvoorbeeld woorden gebruikt uit het Vlaams, zoals, (blz. 30) Hoe een naam na vele decaden recht in je mombakkes wordt geboemerangd.
Recensie
Robert Lodewijk
V5A
Geen opmerkingen:
Een reactie posten